خانه > * ادبیات - Wêje - وێژه > Evîn û Xweazirandin

Evîn û Xweazirandin

Evîn û XweazirandinEvîn û Xweazirandin

Dema ti kes di jiyana te da tinebe,
Tenê xema tiştekê dixwuyî
Xema kesê/a ku divê were
Û valahiya jiyana te tijî bike,
Lê nayê …

Lê dema kesek tê,
Tevî evîna xwe
Hezar fikar û gumanan jî bi xwe ra tîne
Û dixe nav dilê te,
Her nigeranî…
Her ditirsî…
Tirsa nebûna wî/ê…
Tirsa ku wê te bihêle…
Û here û êdî venegere…

Mirov hertim ji rewşa dudiyan hez dike…
Ku kesek hebe…
Ew hebûna kesekî/ê
– bi her awayî ku dibe bila bibe –
Vedibijêre
Bi viya ku qet kesek tinebe…

Nayê bîra min ku min li ku xwend:

`Ev taybetmendiya xwezayiya evînê ye,
Evîndar hez dike xwe biazirîne
Hez dike rencê bikişîne…`

Helbest: Nazenîn Muşerefî

Wergerandineke azad (Ji farsî): Berat Qewîendam

وقتی کسی در زندگی ات نباشد،
همه ش یک دغدغه داری،
غصه ی نبودن کسی در حیاط خلوت زندگی…

اما وقتی کسی می آید،
هزار دغدغه همراه ش می آید سراغ ت،
همه ش دلهره داری…
می ترسی…
ترس از دست دادنش…
دلهره ی نبودنش…
رفتن و برنگشتنش..

آدمیزاد اما همیشه دومی را می خواهد…
که کسی باشد..
هرجور بودنش را ترجیح می دهد به اصلا نبودنش…
کجا خواندم یادم نیست که
“عشق میل به خود ویرانگرى دارد”

#نازنین_مشرفی

  1. سام خان
    ۲۷ خرداد ۱۳۹۵ در ۱۱:۵۳ | #1

    Pir sipas

    Lazim e ku sermivîs (onvan) bi vê rewśa / haleta bêbe nivîsîn: Evîn û xwe azirandin
    Yani kelema/peyva xwe ji azirandin cuda be, çinku ji alîyê edebî û rêzimanî/destûra zimanî da tevlihev bin cûr nayê (xwe = nav. , azirandin = fêl/Lêkar ) , Loma jî nav cud a û fêl Cuba ji hevdu tên nivîsîn.
    Pir sipas jibo ev śêr û nivîsa pir hêja

  2. صمد
    ۲۶ خرداد ۱۳۹۵ در ۰۸:۳۲ | #2

    با سلام.
    مدتی است که حیرتی سراپای وجود مرا فراگرفته است.وبا خودم می اندیشم که چرا می باید فلسفه اگزیستانسیالیسم هایدگری ، به مدت ۵۰ سال تما م، طوری ایران را فراگرفته باشد که دانشگاهی وغیر دانشگاهی ، متدین وغیر متدین ، مذهبی وغیر مذهبی ، روشنفکر وشاعر ، فرهیختگان مذهبی وحتی مارکسیست ها ، (که حداقل باید ضد اگزیستانسیالیست باشند) تحت تاثیر این اندیشه قرار بگیرند وسعی تمام در حفظ وکوشش آن نیز داشته باشند.واگر به یک مارکسیست بگوئی که اندیشه هایت نه ماخوذ از کارل مارکس ، بلکه نشات یافته از اگزیستانسیالیسم هایدگری است ، آنچنان عصبانی می گردد که می خواهد گوینده این سخن را با دست های خودش خفه سازد.اگر به یک روشنفکر بگوئی که اندیشه هایت ماخوذ از هایدگر است همین عکس العمل را خواهی دید.
    در شعر فوق الذکر نیز اندیشه های برآمده وماخوذ از هایدگر موج می زند.من نمی دانم چرا اینهمه مکتب فلسفی در جهان وجود دارد ، در میان اینهمه مکاتب اندیشه های هایدگر باید بر ذهن واندیشه ما غلبه داشته باشد؟
    در شعر فوق الذکر می خوانیم :

    کجا خواندم یادم نیست که
    «عشق میل به خود ویرانگری دارد».
    آیا واقعا عشق میل به خود ویرانگری دارد؟ ویا اینکه عشق یک ورزیدن است؟عشق یک پراکسیس اجتماعی در ساحت فردیت انسانی است؟ عشق یک کوشش انسانی ، در باز سازی انسان است.نه اینکه میل به خود ویرانگری باشد.