روستای توکور TUKOR شیروان

روستای توکور TUKOR

     روستای توکور در فاصله‌ی 32 کیلومتری شمال غرب شیروان واقع است که از طرف شمال با روستای سولدی و از جنوب با روستاهای چوکانلو، قولانلو و کوههای زمانگ و از شرق با روستاهای لوجلی و قولانلو و از طرف غرب با سردارآباد و چشمه دوزان ارتباط دارد. توکور دارای137 خانوار و 773 نفر جمعیت است که به زبان کردی تکلم می‌کنند. این روستا مرکز دهستان تکمران است. وجه تسمه‌ی آن: نام محل فعلی روستا، ابتدا به علت موقعیت مکان ته کوه بوده است که به مرور به تاکوه و سپس به تاکور و در نهایت به توکور تبدیل گردیده است. مردم روستا بیشتر دامدار هستند، به طوری که در این روستا 8 گله گوسفند 600 تا 800 تایی نگهداری می‌شود. محصولات مهم توکور: فراورده‌های دامی، گندم و جو و صنایع دستی آن قالی‌بافی است. خداوردی سردار که در سالهای 1296 تا 1299 شمسی مدتی منطقه را ناامن و با قوای دولتی می‌جنگید اهل روستای توکور و از ایل پهلوانلو بود. تقسیم زمین در توکور به صورت «من» و زمینهای مزروعی آن کلاً دیم می‌باشد. آب مصرفی روستاییان از چشمه است و چشمه‌های موجود در روستا عبارت است از: کانی چشمه، کور چشمه، چشمه‌ی مرتضی، چشمه بهادر، چشمه گور و چشمه بیوک و در قشلاق نیز یک رشته قنات به نام بیگ وجود دارد. مردم توکور افرادی بسیار زحمتکش و دارای خلق و خوی آرام و متین و مطلع می‌باشند و سطح باسوادان روستا بالاست. امکانات فعلی روستا شامل: راه شوسه، سرویس ایاب و ذهاب، دبستان، مدرسه راهنمایی تحصیلی، مسجد، پاسگاه، ژاندارمری، لوله‌کشی آب آشامیدنی، پست، مرکز خدمات درمانی، خانه‌ی بهداشت، شرکت تعاونی و شورای ده است.

     (بذر) تخم گندم روسی که در منطقه به کل معروف است توسط حاج ابراهیم رضائی از اهالی توکور از طریق مرز شوروی بزای اولین بار به منطقه‌ی توکور شیروان آورده شده که جریان آن را از زبان آورنده‌ی آن می‌خوانید. در عنفوان جوانی که در روستا کشاورزی می‌کردم سالی با تهیه‌ی مقداری گندم از یکی از روستاهای مرزی و کشت آن، در هنگام درو که معمولاً در آن زمان با داس انجام می‌گرفت متوجه شدم که مقداری از گندمها فاقد تیغه در سنبله هستند. این موضوع نظرم را جلب کرد و به جمع‌آوری اختصاصی آنها مبادرت کردم و چون فاقد تیغه بود نام «کل» بر آنها نهاده و در سال بعد آنها را جداگانه کشت کردم وبا کشت متوالی آن مقدار آن زیاد و بذر دیگری از گندم که تا آن زمان در منطقه‌ کشت نمی‌شد به دست آمد که امروزه یکی از بهترین و مرغوبترین نوع بذر گندم در تمام منطقه‌ی شیروان محسوب می‌شود. و در برابر سرما مقاومت زیادی دارد.

مقیمی، محمد اسماعیل، جغرافیایی تاریخی شیروان، ناشر: معاونت فرهنگی آستان قدس رضوی، نوبت اول 1370 .

 منبع: http://resaco.ir/

  1. امیر
    ۳ دی ۱۳۹۵ در ۲۱:۲۲ | #1

    متشکرم